Οι διατροφικές διαταραχές είναι τόσο ψυχικό ζήτημα όσο και πολιτισμικό φαινόμενο και ταξικό σύμπτωμα, κάτι που αναδεικνύει την πολιτική διάσταση της ψυχογενούς ανορεξίας και βουλιμίας.
Ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνία αντιλαμβάνεται το σώμα καθορίζει την έκταση των διαταραχών πρόσληψης τροφής.
Τι έχει προβλέψει η ελληνική πολιτεία για τη διαχείριση αυτού του πολυσύνθετου ζητήματος που βρίσκεται σε έξαρση μετά την κρίση λιτότητας και την πανδημία;
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
Έχουμε μιλήσει πολύ για τα ευάλωτα παιδιά που έχουν υποστεί εκφοβισμό. Έχουμε μιλήσει ωστόσο ελάχιστα για τα παιδιά που έχουν κάνει bullying. Πώς γεννιέται ένας θύτης και ποια είναι η πραγματική σχέση του με τα θύματά του; Η συνομιλία μου με τον Αντρέα Φραντσόζο, τον συγγραφέα του διεθνούς μπεστ σέλερ «Ημουν ένας bully» (εκδόσεις Καστανιώτη) φωτίζει το ψυχικό παρασκήνιο, τις καταβολές και την ταυτότητα ενός εκφοβιστή. Tο καλοκαίρι του 2022 το βιβλίο “Ero un Bullo” του Andrea Franzoso βρισκόταν στα ιταλικά βιβλιοπωλεία. Είχε προηγηθεί ένα αρκετά σημαντικό χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια του οποίου ο συγγραφέας συνομιλούμε με τον Ντάνιελ Τσακαρο για να καταγράψει την ιστορία του και την πορεία μεταμόρφωσης του. Ο Ντάνιελ, που είχε υπάρξει εκφοβιστής ως έφηβος, εμπιστεύτηκε την ιστορία του στον Αντρέα, ο οποίος είχε πέσει κατά τη διάρκεια της εφηβείας του θύμα εκφοβισμού
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/psyhanalyse/474403_mia–efibiki–istoria–metamorfosis
Τι σχέση έχουν τα αυτοάνοσα, οι κρίσεις πανικού και οι κυτταρικές μας μεταλλάξεις με την ψυχική μας πραγματικότητα; Με ποιον τρόπο πρώιμα τραύματά μας, οι ταυτίσεις και οι ασυνείδητες εγγραφές συνδέονται με τη σωματική νόσο;(..)Ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής Σάββας Σαββόπουλος ανατέμνει στο βιβλίο του «Σώμα από ουρανό, ψυχή από σώμα» (Εκδόσεις Παπαδόπουλος) τη «Δημιουργία του ψυχοσωματικού ανθρώπου», αναλύοντας εκτενώς τη σχέση σώματος-ψυχής και πώς οι διαταραχές στην ψυχική λειτουργία μπορούν να οδηγήσουν στην εκδήλωση ψυχικών νόσων.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/psyhanalyse/470462_boybo-soma-arrostainei
Η ψύχωση είναι εδώ παρούσα, ανάμεσά μας, δίπλα μας, ίσως και μέσα μας, αλλά κάνουμε συχνά σαν να μην υπάρχει. Κι όσο «κλείνουμε τα μάτια» εξαιτίας του στίγματος που τη συνοδεύει και όσο δεν διεκδικούμε σε επίπεδο πολιτείας την αναγκαία πρόληψη και φροντίδα των ψυχωτικών ατόμων και των οικογενειών τους τόσο ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις πιο σκοτεινές εκφράσεις της ψυχωσικής διαταραχής.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/psyhanalyse/479449_yparhei-patrida-gia-toys-psyhosikoys-kai-tis-oikogeneies-toys
H κατάθλιψη, όπως όλα δείχνουν, απομακρύνεται συνεπώς από τις ιατρικές εννοιολογήσεις και προσεγγίζεται πλέον ως πολιτικό ή πολιτισμικό φαινόμενο καθώς αντανακλά ευρύτερες κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες. Ενδεικτικά, βάσει των στοιχείων της μελέτης, η εργατική τάξη, δηλαδή οι μισθωτοί, εμφανίζει τα υψηλότερα επίπεδα καταθλιπτικών συμπτωμάτων, ενώ οι εργοδότες –με πόρους εξουσίας– παρουσιάζουν τα χαμηλότερα. Αξιοσημείωτο είναι πως και οι υπόλοιπες χώρες του μεσογειακού Νότου παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά καταθλιπτικών συμπτωμάτων, παρά την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη πως οι άνθρωποι που ζουν σε αυτές χαρακτηρίζονται από αισθήματα χαράς και εξωστρέφειας συγκριτικά με εκείνους των βορείων χωρών.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/psyhanalyse/459410_i-katathlipsi-os-politiko-fainomeno
O εθισμός στο διαδίκτυο έχει συσχετιστεί με αυξημένο άγχος, σημάδια κατάθλιψης, κακές ακαδημαϊκές επιδόσεις μικρότερη διάρκεια ύπνου, χαμηλά επίπεδα ψυχικής κοινωνικής ευεξίας και αυξημένη έκθεση σε εκφοβισμό, με την ανάπτυξη του εγκεφάλου τους και τη νευροβιολογική τους ισορροπία. (..)Όταν το 2023 ο Ιάπωνας ψυχολόγος Ταμάκι Σαΐτο διέγνωσε την «κλινική κοινωνική κατηγορία» των χικικομόρι στο βιβλίο του «Εφηβεία χωρίς τέλος», έμοιαζε σαν κάτι μακρινό που δεν μας άγγιζε και δεν μας αφορούσε.
Μια δεκαετία μετά το ζήτημα της κοινωνικής απομόνωσης ως απόρροια του διαδικτυακού εθισμού μοιάζει να μας αφορά σχεδόν όλους είτε άμεσα είτε άμεσα.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/psyhanalyse/469682_mipos-telika-mas-afora-oloys
Τι σημαίνει το αυτιστικό παιδί για την ελληνική πολιτεία? Υπάρχει χαμένη γενιά αυτιστικών ενηλίκων στη χώρα μας δεδομένου πως για χρόνια η λέξη “αυτισμός” ήταν ταμπού που συνοδευόταν από πολλαπλές μορφές αποκλεισμού? Ιδίως όταν η νευροδιαφορετικοτητα συναντούσε τη φυλοδιαφορετικοτητα..Τι μπορεί να κάνει η πολιτεία για να επαναπροσδιορισει τη σχέση της με τα μη νευροτυπικα άτομα?
Κάποια από τα παραπάνω και άλλα πολλά συζητήθηκαν στο Πανελλήνιο Συνέδριο για τον Αυτισμό, που διεξάγεται αυτή τη στιγμή στην Αθήνα.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
Πριν από κάποια χρόνια, όταν οι σημερινοί ενήλικες ήταν παιδιά, οι διαγνώσεις στη ζώνη της ΔΕΠΥ, δηλαδή της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας, δεν ήταν στην καθημερινότητά μας.Το ότι δεν υπήρχαν διαγνώσεις ΔΕΠΥ στα χρόνια των γονιών μας δεν σημαίνει πως δεν υπήρχαν πάντοτε μικρά ή μεγάλα παιδιά που χρειάζονταν πολύ περισσότερο χρόνο για να συνδεθούν με το αντικείμενο μελέτης, να αποστηθίσουν ονόματα, να αφοσιωθούν σε κάτι δίχως να νικηθούν από την ονειροπόληση ή την υπερκινητικότητα. Αυτά τα υπερκινητικά, δύσκολα παιδιά με υψηλά επίπεδα ενέργειας και συχνά με αυξημένη δημιουργικότητα έπρεπε να ανταποκριθούν σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που βασιζόταν στην παπαγαλία. Οπως συμβαίνει και τώρα.
Κατά πόσο μπορεί το σύγχρονο ελληνικό δημόσιο σχολείο, που υπακούει στην αρχή της μετρήσιμης αριστείας, να διαχειριστεί τα άτομα που δεν είναι ευροτυπικά;
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:https://www.efsyn.gr/nisides/427754_animporo-sholeio-kai-harismatika-paidia
Η επιθετικότητα είναι βαθιά εγγεγραμμένη στο είναι μας. Το γνωρίζουμε μέσα από την ψυχανάλυση και την κοινωνική ανθρωπολογία. Οπως γνωρίζουμε πως η εφηβική ηλικία εμπεριέχει μια ερωτοτροπία με τον θάνατο και τον κίνδυνο καθώς πρόκειται για την περίοδο με τις πιο έντονες βιοσωματικές και ψυχοσυναισθηματικές εναλλαγές στη ζωή του ανθρώπου. Η έξαρση ωστόσο της ενδοσχολικής βίας και της νεανικής παραβατικότητας τον τελευταίο καιρό θέλει κάτι άλλο να μας πει. Αραγε ποιος ακούει;
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/448803_skypsoyme-stin-odyni-ton-efibon
Οι έφηβοι ενηλικιώνονται σήμερα μέσα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Διαφέρουν ωστόσο από τους συνομηλίκους τους προηγούμενων εποχών, καθώς είναι υπερσεξουαλικοποιημένοι από παιδιά τόσο από τη βιομηχανία μόδας και παιχνιδιών, όσο και από το εκμοντερνισμένο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον που τα ωθεί σε μια σχεδόν βεβιασμένη ενηλικίωση. Η σειρά «Adolescence» μάς έφερε σε τεράστια αμηχανία, ίσως γιατί μας έκανε να διαπιστώσουμε πως η ανήλικη βία δεν μπορεί να αναχθεί στο κοινωνικό περιβάλλον. Μπορεί να αφορά κάθε «φυσιολογική οικογένεια» που δεν ζει απαραίτητα σε κάποια υποβαθμισμένη συνοικία και δεν μοιάζει να φέρει κάποια βαριά ψυχοπαθολογία. Μπορεί να αφορά δηλαδή και εσένα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές και αναζητάς τους λόγους για τους οποίους ένα 13χρονο αγοράκι μπορεί να ταυτιστεί με την κουλτούρα incel σε σημείο να εκφορτώσει την επιθετικότητα του -μέχρι θανάτου- σε μια συνομήλική του
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
Τα τελευταία χρόνια, κατά τη διάρκεια της μεταπανδημικής ζωής μας, ερχόμαστε σχεδόν καθημερινά αντιμέτωποι με την εφηβική παραβατικότητα. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ετών αναζητούμε λύσεις σε ένα πρόβλημα που –παρότι φέρει μια διαχρονικότητα εξαιτίας της ερωτοτροπίας με τον θάνατο και τον κίνδυνο που εμπεριέχει η εφηβική ηλικία– μοιάζει να είναι σαν ένα νέο σύμπτωμα των καιρών μας.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/453598_yperiroes-agapi-kai-kanones-i-lysi-gia-tin-efibiki-bia
Τι έχουν να διδάξουν ο κόσμος των ενηλίκων και ο κόσμος των θεσμών τους ανήλικους για τη βία;
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/psyhanalyse/466849_ta-paidia-kanoyn-oti-kai-oi-enilikes
Πώς πρέπει να διαχειριστούμε τα εφηβικά ερωτήματα και τις εφηβικές ρήξεις στα χρόνια της AI και των εικονικών ταυτοτήτων που αναπτύσσονται στο Διαδίκτυο;
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/432388_efibikes-rixeis-kai-diadiktyo
Ποια είναι η πραγματικότητα γύρω από τις ακούσιες νοσηλείες;Πριν από μερικά χρόνια η πανευρωπαϊκή έκθεση «Mapping and Understanding Exclusion: Institutional, coercive and community-based services and practices across Europe» ανέδειξε τα μελανά σημεία του συστήματος ψυχικής υγείας στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων και την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ασθενών. Στα ελληνικά ψυχιατρεία συνεχίζουμε να συναντάμε ακόμα και σήμερα κλειστές πόρτες, καθηλώσεις με λουριά και ιμάντες, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να έχει καταδικαστεί δύο φορές από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για σοβαρές παραβιάσεις του νομικού πλαισίου που αφορά τις πολιτικές των κρατήσεων στα ψυχιατρικά ιδρύματα.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/psyhanalyse/483315_sti-hora-ton-akoysion-nosileion
Το παιχνίδι, έγραφε η Βρετανίδα ψυχαναλύτρια Μέλανι Κλάιν, γνωστή για το έργο της στην παιδική ανάλυση, είναι ο πιο άμεσος τρόπος επαφής με το ασυνείδητο των παιδιών καθώς προκαλεί λιγότερο άγχος και μικρότερες αντιστάσεις στα παιδιά από τους λεκτικούς συνειρμούς. Αργότερα ο παιδοψυχολόγος Ντόναλντ Γουίνικοτ, υποστήριζε ότι στο «παίζειν», και ίσως μόνο στο «παίζειν», το παιδί ή ο ενήλικας είναι ελεύθεροι να είναι δημιουργικοί, να χρησιμοποιούν το όλον της προσωπικότητάς τους και να ανακαλύπτουν κατ’ επέκταση τον εαυτό τους.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/321035_eimaste-ta-paihnidia-poy-paizoyme
Γιατί μας αρέσει να ακούμε παραμύθια και για ποιο λόγο αναπαράγουμε μύθους; Πώς επιδρούν οι χριστουγεννιάτικες μυθικές αφηγήσεις στον ανθρώπινο ψυχισμό; Τελικά, αυτές οι εορταστικές ιστορίες -θρησκευτικές και μη- είναι μέρος του συλλογικού μας ασυνειδήτου; Όλοι οι μύθοι έχουν ένα σημασιακό υπόβαθρο, μέσα στο οποίο κατοπτρίζεται η ίδια μας η ζωή, έλεγε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, εξηγώντας πως οι μυθικές αφηγήσεις αποτελούν τρόπο σημασιοδότησης της πραγματικότητας και γι’ αυτόν τον λόγο τις συναντάμε από την καταβολή του (αρχαίου ελληνικού) κόσμου, από τον Ομηρο και τη μυθολογία μέχρι σήμερα.Αν σκεφτούμε επιστημονικά τη μυθική αφήγηση, αναλογιζόμαστε πως η ίδια η ψυχανάλυση εδραιώθηκε πάνω σε έναν μύθο, σε εκείνον του Οιδίποδα, ως οικουμενική ερμηνευτική αρχή της ψυχικής οργάνωσης.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/225571_piso-apo-tin-anagki-gia-mia-mythiki-afigisi
Στις κοινωνίες όπως η ελληνική, η μετατροπή του πολιτισμού σε δημόσιο αγαθό ψυχικής υγείας θα μπορούσε να αυξήσει την ψυχική μας ανθεκτικότητα, να μειώσει τη χρήση υπηρεσιών υγείας και τη φαρμακοεξάρτηση και να ενισχύσει την κοινωνική μας συνοχή. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι η συμμετοχή σε πολιτιστικές δραστηριότητες μειώνει την αίσθηση μοναξιάς, ενισχύει τη γνωστική λειτουργία, προάγει τη συναισθηματική σταθερότητα και μειώνει την ανάγκη για ιατρικές επισκέψεις.(..)
Η Ελλάδα εισήλθε ενεργά στη συζήτηση για την πολιτιστική συνταγογράφηση τα τελευταία δύο χρόνια.(..)Αν και βρισκόμαστε ακόμη σε πιλοτικό στάδιο, τα πρώτα αποτελέσματα μας ωθούν στο συμπέρασμα ότι οι πολίτες που συμμετέχουν σε τέτοιες δράσεις βιώνουν μείωση άγχους και αύξηση της αυτοπεποίθησης – στοιχεία που συνδέονται με βελτίωση της συνολικής ψυχικής ανθεκτικότητας
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/psyhanalyse/488849_tha-sosei-i-politistiki-syntagografisi-mia-koinonia-se-psyhiki-krisi
Όταν ο Φελίξ Γκουαταρί, ο Γάλλος ψυχίατρος και φιλόσοφος, επισκέφτηκε το Δαφνί πριν από μερικές δεκαετίες διαπίστωσε ένα αναχρονιστικό σύστημα ψυχιατρικής περίθαλψης όπου κυριαρχούσε η αντίληψη της κοινωνικής επικινδυνότητας του ψυχικά πάσχοντος. Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά, η μιντιακή κάλυψη του τραγικού συμβάντος στο Δαφνί περιορίστηκε στην υιοθέτηση ενός πλαισίου στιγματισμού της ψυχικής ασθένειας, συνδέοντάς την με την εγκληματική συμπεριφορά. Την ίδια στιγμή στα ελληνικά ψυχιατρεία επικρατούν κατασταλτικές πρακτικές, ενώ η χώρα μας έχει έναν από τους υψηλότερους αριθμούς ακούσιων νοσηλειών στην Ευρώπη, γεγονός που σημαίνει πως οι οικογένειες των νοσούντων δεν υποστηρίζονται από την κοινότητα, με αποτέλεσμα όταν ανακύπτει κάποιο πρόβλημα ψυχικής υγείας να αναγκάζονται να καταφύγουν στον εισαγγελέα. Mήπως παλινδρομούμε στα τμήματα κρατουμένων της δεκαετίας του 80; Πού σταματά η παραβίαση των δικαιωμάτων των ασθενών και πού ξεκινά η παραβίαση των δικαιωμάτων των εργαζομένων;
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/psyhanalyse/465419_oneiro-tis-psyhiatrikis-metarrythmisis
Στα χρόνια της κλιματικής κρίσης, η ψυχοθεραπεία οφείλει να βγει από το δωμάτιο. Ιδίως όταν απευθύνεται σε παιδιά και εφήβους Η άνοδος των θερμοκρασιών έχει συσχετιστεί με αύξηση των επισκέψεων σε τμήματα επειγόντων περιστατικών για ψυχιατρικούς λόγους σε διάφορα σημεία του κόσμου.Πριν από δυο δεκαετίες, το 2003 ο φιλόσοφος Γκλεν Αλμπρεχτ εισήγαγε τον όρο Σολασταλγία, για να περιγράψει το αίσθημα πένθους που προκύπτει από την κλιματική αλλαγή. Πριν από μερικά χρόνια, η Ρενέ Λέρτζμαν εισήγαγε την έννοια της «περιβαλλοντικής μελαγχολίας. Ο Θίοντορ Ρόζακ, ο οποίος επισημοποίησε τον όρο «οικοψυχολογία» στο βιβλίο του «Η φωνή της Γης», αποσαφήνισε πως επιδίωξη της οικοψυχολογίας είναι να θεραπεύσει την πιο θεμελιώδη αποξένωση μεταξύ του ατόμου και του φυσικού περιβάλλοντος.
.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/psyhanalyse/471079_i-epanasyndesi-me-ti-fysi-einai-anagkaia
.Οι άνθρωποι φοβούνται, επιθυμούν, φαντασιώνονται και συζητούν για το ChatGPT, το Claude και το Gemini με όρους που αποδεικνύουν πως η εμφάνιση της τεχνητής νοημοσύνης δεν αποτελεί μόνο τεχνολογικό επίτευγμα αλλά κυρίως πολιτισμικό γεγονός με ψυχικές διακλαδώσεις. Εχετε αναρωτηθεί τι κρύβει η δική σας σχέση σας με την τεχνητή νοημοσύνη; Με ποιους φόβους και επιθυμίες συνομιλεί η διάδρασή μας με το chatbot και με ποιες φαντασιώσεις σας διαπλέκεται; Κι αν τελικά σας ευεργετεί ή αν σας βλάπτει ψυχικά και νοητικά;
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/psyhanalyse/485952_i-tehniti-noimosyni-os-o-megalos-allos
Νοσηροί ένοχες ή νοσηρές εποχές; Οι εραστές είναι μια ανακωχή –γράφει κάποιος συγγραφέας του οποίου το όνομα δεν μπορώ να ανακαλέσω– από τον πόνο του κόσμου. Κατά πόσο ισχύει άραγε αυτό στον μετανεωτερικό κόσμο όπου ο έρωτας συγχέεται ολοένα και πιο συχνά με μορφές βίας που φτάνουν ακόμα και μέχρι τη γυναικοκτονία ή με εγωιστικές ηδονές, δηλαδή αλλεπάλληλες «ενοικιάσεις σωμάτων» στον πολιτισμό του καταναλωτισμού, που διογκώνει αναπόδραστα τον ναρκισσισμό μας;
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/psyhanalyse/463258_nosiroi-erotes-i-nosires-epohes
Η βία στο ζευγάρι, συνήθως, σχετίζεται με τη μετάδοση του τραύματος, ενώ ο φόβος για το ανοίκειο μπορεί να τορπιλίσει και την πιο τρυφερή οικειότητα. Όσο πιο βαθιά τραυματισμένοι είμαστε –ακόμα κι αν δεν έχουμε φτάσει στην παραδοχή του τραύματός μας– τόσο πιο πολύ προσπαθούμε να λάβουμε από τον έρωτα κάτι που στερηθήκαμε.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/348684_metamorfoseis-tis-agapis
Είναι η αγάπη πολιτικό γεγονός; Στον «Χορό των Εραστών» του Ροντρίγκες η αγάπη και η συντροφικότητα αναδύονται ως πολιτικά γεγονότα κόντρα στις κυρίαρχες αντιλήψεις περί έρωτος.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/451208_i-agapi-os-politiko-gegonos
Ποιος άνθρωπος που έχει πραγματικά την επιλογή θα εγκατέλειπε οικειοθελώς τον οικείο χώρο του; Τι σχέση έχει η απώλεια του οικείου χώρου με την ταυτότητα του ξεριζωμένου ατόμου; Οι άνθρωποι δεν έχουν μόνο μια στατική ταυτότητα, μόνιμη και αναλλοίωτη. Συνεπώς η ακούσια αποικεσία δεν μπορεί να ακυρώσει την ταυτότητά τους αμετάκλητα, διαπίστωση που αναιρεί την εσφαλμένη πεποίθηση πως οι ξεριζωμένοι χάνουν αυτομάτως την ταυτότητά τους.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/psyhanalyse/460886_pera-apo-trayma-toy-xerizomoy
Θα είμαστε, άραγε, ποτέ έτοιμοι για τις απώλειές μας, ικανοί να αποχαιρετήσουμε όσα χάνουμε και να μετασχηματίσουμε τον αποχαιρετισμό σε καλωσόρισμα;
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/316864_bionoyme-apoleies-ara-yparhoyme?amp
Ο πόνος είναι μια υγιής αντίδραση στην απώλεια καθώς ο θάνατος ή ο αποχωρισμός του Σημαντικού Αλλου δεν έπαψε ποτέ να προκαλεί οδύνη.
Πόσο διαφορετικοί θα ήμασταν εάν γνωρίζαμε πότε θα χάσουμε οριστικά κάποιον από τη ζωή μας; Τι θα κάναμε εάν είχαμε γνώση της ημερομηνίας θανάτου μας όπως της ημερομηνίας γέννησής μας; Κατά πόσο πενθούμε πραγματικά τους αποχωρισμούς μας;
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί
https://www.efsyn.gr/nisides/288321_eimaste-oi-apoleies-mas?amp
Έχει περάσει περίπου μισός αιώνας από την αποψυχιατρικοποίηση της ομοφυλοφιλίας από την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία. Σε ποιο βαθμό τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα λαμβάνουν τη φροντίδα που χρειάζονται όταν αναζητούν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας; Εχουν συντελεστεί πραγματικές αλλαγές στο θεσμικό πεδίο ως προς την (απο)παθολογιοποίηση του ΛΟΑΤΚΙ+ πληθυσμού;
Παρόλο που η ορατότητα των κουίρ ατόμων έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, οι ταυτότητές τους όμως και οι επιθυμίες τους συνεχίζουν να εκλαμβάνονται συχνά ως κάτι πέραν του φυσιολογικού. Η τρανς εμπειρία αντιμετωπίζεται ακόμα και σήμερα από την ιατρική εξουσία υπό παθολογικό πρίσμα, με αποτέλεσμα η ιατρική φροντίδα που λαμβάνει ο ΛΟΑΤΚΙ+ πληθυσμός να μην είναι ούτε επαρκής ούτε απαλλαγμένη από προκαταλήψεις.
Πώς οι ανισότητες που βιώνουν τα κουίρ υποκείμενα λειτουργεί ως ένας φαύλος κύκλος αποκλεισμού και τι είδους επίδραση έχουν τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν στην ψυχική τους υγεία;
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί
https://www.efsyn.gr/nisides/412009_yparhei-telika-eyimeria-gia-ton-loatki-plithysmo
Ποιο είναι το ψυχολογικό υπόβαθρο των ανθρώπων που κακοποιούν ζώα; Με ποιες ψυχοπαθολογίες συνομιλούν η κακοποίηση, η παρασυσσώρευση και η παραμέληση ζώων; Και κατά πόσο εκτός από ψυχικό είναι και πολιτικό ζήτημα;
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί
https://www.efsyn.gr/nisides/433193_ena-politiko-zitima-psyhikis-ygeias
Ποια είναι η σχέση της ψυχικής ασθένειας με το πολιτισμικό περιβάλλον και σε ποιον βαθμό τα υγειονομικά προβλήματα παραμένουν απότοκα κοινωνικών προβλημάτων; Πόσες διαφορετικές σημασίες μπορεί να έχει η ανθρώπινη ζωή ανάλογα με το σημείο του χάρτη που θα ακουμπήσει ο δείκτης στο γύρισμα της σφαίρας;
https://www.efsyn.gr/nisides/405200_poia-i-shesi-ygeias-kai-koinonias
Τι έχει να προσθέσει το θέατρο στην αναστοχαστική σκέψη γύρω από την ψυχική νόσο; Το «Δικαίωμα στη λήθη» της συγγραφέως και ηθοποιού Δέσποινας Αποστολίδου είναι ένα έργο που μας φέρνει αντιμέτωπους με τον τρόπο που εμείς βιώνουμε την ψυχική νόσο –τόσο τη δική μας όσο και των άλλων– καθώς και με τον τρόπο που τα μίντια αντιμετωπίζουν τον ψυχικά ασθενή ● Ο εκάστοτε πολιτισμός καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και ορίζουμε την ψυχική ασθένεια
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
Η λογοτεχνία προηγείται για ακόμα μία φορά της ψυχανάλυσης. Οι δημιουργοί ξεπερνούν διαχρονικά τους επιστήμονες παραφράζοντας τον Φρόιντ
ΗΑλάνα Πορτέρο, συγγραφέας του βιβλίου «Κακή συνήθεια» (εκδόσεις Πατάκη), µαχητική ακτιβίστρια της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, υπογράφει την ιστορία ενηλικίωσης μιας τρανς γυναίκας που μεγαλώνει σε μια εργατική συνοικία της μεταφρανκικής Μαδρίτης, συνυφαίνοντας το τραύμα της φτώχειας με αυτό της δυσφορίας φύλου, υπενθυμίζοντας μέσα από τη σπουδαία λογοτεχνική της φωνή πως βιολογικό φύλο δεν είναι παρά μια πολιτική κατηγορία που θεμελιώνει την ετεροσεξουαλικότητα, φράση δανεική από την Τζούντιθ Μπάτλερ.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/psyhanalyse/475752_akomi–egklobismenoi–sta–emfyla–stereotypa
Ποιες είναι οι ψυχολογικές ρίζες της κουλτούρας της ακύρωσης; Ποιος ακυρώνει τι και γιατί; Ποιος επιθυμεί την ακύρωση κάποιων πτυχών του πολιτισμού μας και ποιες είναι οι ψυχολογικές ρίζες του cancel cutlure;Στο βιβλίο The Age of Guilt – The Superego in the Online World (Η εποχή της ενοχής – Το υπερεγώ στον διαδικτυακό κόσμο) ο Mark Edmundson υποστηρίζει ότι το διαδίκτυο έχει γίνει ο χώρος όπου το υπερεγώ έχει εκδηλωθεί στον πολιτισμό μας.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στο link που ακολουθεί:
https://www.efsyn.gr/nisides/420141_oi-psyhologikes-rizes-tis-koyltoyras-akyrosis?amp
Τι έχει να μας διδάξει η διεθνής εμπειρία για τη συνεπιμέλεια; Πολύ πριν θεσμοθετηθεί στην Ελλάδα, η συνεπιμέλεια ίσχυε νομοθετικά σε άλλες χώρες του κόσμου. Η μακροχρόνια εμπειρία τους στην από κοινού άσκηση γονικής μέριμνας ίσως έχει να μας δώσει σημαντικά μαθήματα. (..)Πώς μπορούν οι γονείς να χωρίζουν ανθρώπινα, χωρίς να κάνουν συνειδητά ή ασυνείδητα το παιδί τους «εργαλείο»; Η συζήτηση για τη συνεπιμέλεια προκάλεσε απορίες και αντιδράσεις που μπορεί να μας απομακρύνουν από την ουσία του ζητήματος. Δυο ειδικοί ψυχικής υγείας επισημαίνουν τι πρέπει να συνοδεύει το γράμμα του νόμου.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρα τα δυο άρθρα που δημοσιεύτηκαν στο www.ow.gr στα link που ακολουθούν:
https://www.ow.gr/living/ti-borei-na-mas-didaxei-i-diethnis-empeiria-gia-ti-sinepimeleia/
https://www.ow.gr/psychologia/sinepimeleia-oi-psixikes-anagkes-tou-paidiou-kai-ton-gonion/
Τι χρειάζεται ένα παιδί για να είναι ευτυχισμένο, χωρίς να καταδυναστεύει τη ζωή και τις επιθυμίες των γονιών του; Ο Νίκος Σιδέρης, ψυχίατρος, ψυχαναλυτής, συγγραφέας, Διευθυντής του Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας και Προσωπικής Ανάπτυξης «Γαληνός», με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου «Πώς το παιδί μαθαίνει να ζητά λαβαίνοντας υπόψη και τον άλλον», μας αναλύει τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να αποφύγουμε να μεγαλώσουμε παιδιά-δυνάστες.
Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο που δημοσιεύτηκε στο www.ow.gr στα link που ακολουθούν:
https://www.ow.gr/psychologia/pos-tha-megalosoume-eftixismena-paidia-kai-oxi-dinastes/
Τι είναι εκείνο που μας κάνει να ντρεπόμαστε για το σώμα μας και πώς μπορούμε να καταπολεμήσουμε αυτό το φαινόμενο;
Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο που δημοσιεύτηκε στο www.ow.gr στα link που ακολουθούν:
https://www.ow.gr/psychologia/body-shaming-mexri-pote-tha-ntrepomaste-gia-to-soma-mas/
